jul
08
Gisteren voor het laatste vooronderzoek naar Amsterdam geweest. Eerst weer een gewone test gehad om te testen of mijn ogen nog de zelfde waarde waren..Daarna kwam ik bij een oogarts die mij in het Engels aansprak. Dat was even vreemd, maar verder geen probleem. Ook die deed weer wat testen en vroeg een paar dingen over mijn medische achtergrond. Ze zag dat mijn ene oog iets hoger stond dan de andere en vroeg mij hoe dat kwam. Nou ik spreek en versta best redelijk engels, maar ik wist even niet zo snel wat een aangezichtsverlamming is in het Engels. Gelukkig had ik van een arts een paar jaar geleden gehoord dat dit een Bellse parese word genoemt. Nu had ik het iets verkeerd onthouden, dus ik riep Bells Spacie. Maar ze snapte wat ik bedoelde.
Wel schoot het even door mij heen dat het misschien daardoor weleens niet door zou kunnen gaan. Maar toen zij hoorde dat ik 2 jaar was toen dit was gebeurt, ging zij weer verder met onderzoeken.
Ik kreeg nu druppels in mijn ogen en moest 20 minuten wachten. Mijn pupillen werden zeer groot, ik leek wel een groot verbruiker van wiet.
Nu deed ze wat testen die alleen konden als mijn pupillen niet reageerde. Na dat dit gedaan was en alles “ goedgekeurd†was mocht ik naar huis. Door die druppels was alles nog waziger dan ik normaal zonder bril al zie. Maar toen ik naar buiten liep was het toch wel wat lastiger, buiten scheen de zon, en normaal passen je pupillen zich dan aan door kleiner te worden, zodat er niet te veel licht naar binnen komt, maar dat deden mijn ogen nu niet. Dus snel de zonnebril van Arend op mijn neus wat al veel beter was.
Thuis gekomen waren mijn pupillen nog een beetje groter, maar werd al snel een stuk beter. En nu maar wachten tot vrijdag.
Vandaag nog wel een collega gesproken die het een jaar of 5 geleden heeft gedaan. Die vertelde mij dat het werkelijk niks voorsteld. Als ze het elk jaar zou moeten doen had ze het ook gedaan..Kijk dat soort berichten hoor ik nu graag..Dat geeft een mens weer moed.
